واژه نامه ی سیاست

اعتصاب: STRIKE
دست از کار کشیدن کارگران یا همه ی کارکنان و کارگران یک واحد اقتصادی یا دستگاه اداری و خدماتی برای دریافت حقوق یا دستمزد بیشتر یا امتیازات شغلی بیشتراز کارفرما.
اعتصاب بعد از انقلاب صنعتی بوجود آمد و طبقه ی کارگر که زاده ی این انقلاب بود ، برای دفاع از حقوق خود در برابر کارفرمایان دست به تشکیل سازمانهائی زد و این سازمانها از اعتصاب همچو وسیله ای کارآمد برای رسیدن به خواستهای کارگران استفاده کرد.در آغاز دولتها و کارفرمایان با انواع وسایل مختلف و حتی به کمک نیروی نظامی اعتصابها را در هم می شکستند و برپا کنندگان آنرا به خاک و خون می کشیدند .اما از نیمه ی قرن 19 ، بر اثر مبارزات کارگران ، اعتصاب رفته رفته صورت قانونی یافت و به میان دیگر گروههای اجتماعی ( کارمندان ، دانشجویان و کارکنان مشاغل آزاد ) نیز راه یافتو از اوایل قرن 20 احزاب و سازمانهای سیاسی از اعتصاب همگانی برای رسیدن به هدفهای سیاسی استفاده کردند و پیروان سندیکالیسم و آنارشیزم ، این اعتصابها را همچون حربه ای کارآمد برای واژگون کردن دولت تبلیغ کردند . در اعتصاب همگانی تمام یا اکثر کارگران رشته های گوناگون صنعت و ارتباطات شهر، ناحبه ، یا کشور برای رسیدن به هدفهای سیاسی یا حرفه ای خود ، دست از کار میکشند. در اعتصابهای همگانی که جنبه ی سیاسی دارند ، گاه اکثر مردم یک کشور دست از کار می کشند ، بجز کسانی که کارهای بسیار ضروری از نظر اجتماعی ، مانند خدمات آب و برق و بهداشت را بر عهده دارند . در رژیمهای دیکتاتوری اعتصاب به موجب قانون یا در عمل ممنوع است .

اصلاح طلبی: REFORMISM هواداری از سیاست تغییر زندگی اجتماعی یا اجتماعی یا سیاسی اما با روشهای ملایم و بدون شتاب بخصوص در جنبش سوسیالیستی به کار می رود که اندیشه ی قهر انقلابی را کنار زده و خواستار دگرگونی آرام آرام نهادهای اجتماعی از راههای دموکراتیک شده است . فابیانیسم انگلستان ، رفورمیسم فرانسه ، ریویزیونیسم آلمان و اکونومیسم روسیه جزء این رده گرایشهای سوسیالیستی هستند ، ولی این گرایش تنها در کشورهائی ریشه دار شده است که نظام پارلمانی و وجود آزادی های قانونی امکان دست یابی مسالمت آمیز به قدرت را فراهم می کند .این روش ، سرانجام خط مشی رسمی« بین الملل سوسیالیست » و حزبهای وابسته به آن شد . ایجاد بین الملل کمونیست شکافی میان دیدگاههای انقلابی و اصلاح طلب در جنبش کارگری پدید آورد که به رویاروئی اساسی سوسیالیستها و کمونیستها بر سر شکل دموکراسی انجامید . برخی از حزبها ی سوسیالیست ، مانند حزب کارگر انگلستان ، هرگز به مارکسیسم نپیوستند و همواره از سنت اصلاح طلبی پیروی کرده اند و برخی ، مانند حزب سوسیالیست آلمان ، بعدها مارکسیسم و سنتهای انقلابی آن را رها کردند. دگرگونیهای بعدی جنبش سوسیالیستی ، اختلاف فزاینده میان تندروان و میانه روان پدید آورد . ازینرو، میانه روان اصطلاح « سوسیال دموکرات » و تندروان« سوسیالیست » را برای خود برگزیدند . در برخی کشورها مانند ایتالیا ، و ژاپن این تقسیم بندی به ایجاد حزبهای جداگانه ی سوسیال و سوسیال دموکرات انجامیده است و در کشورهای دیگر شکافی فزاینده میان جناح میانه روو چپ رو در جنبش های کارگری و سوسیالیست پدید آورده است .
اصلاح طلبی در کل ، از یک طرف در برابر ارتجاع و محافظه کاری و از طرف دیگر در برابر انقلاب خواهی قرار می گیرد .